تبلیغات

حدیث روز

[كانون فرهنگی هنری مسجد شهدای فرزق]

كانون فرهنگی هنری شهدای فرزق
سال حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی
قالب وبلاگ
                                                                   
حتماً تا حالا شنیدین که بعضی ها برای توجیه کفر و بی ایمانی از این استدلال استفاده میکنن:« سرکه نقد بهتر از حلوای نسیه است » یعنی ایمان به خدا، ارزشی در حد یک وعده توخالی داره، و به نظرشون وقتی ما دو نفر رو که یکی به خدا ایمان داره و اون یکی نداره با هم مقایسه بکنیم، توی همه جنبه ها شبیه هم هستند و تنها فرقشون اینه که شاید یکی بهشت بره و اون یکی نره! بدون هیچ تفاوت دیگه ای!! اما وقتی که به حال و هوای یه آدم مؤمن به خدا و یه نفر که ایمان نداره دقّت کنیم، میبینیم توی جنبه های زیادی باهم فرق دارند که در ادامه فقط دو سه تا از این تفاوتها رو باهم میخونیم.



امید:

کسی که به خدا ایمان دارد و میداند که فقط او  مهربانترین مهربانان و قادر به انجام هر کاری است، همیشه و در زمان وقوع مشکلات حتی زمانی که تمام درها را به روی خود بسته ببیند، به کمک و رحمت خدای خود امید دارد و هیچگاه خود را تنها احساس نمیکند چون خداوند فرموده: اِن تَنصُرُوا الله یَنصُرکُم: اگر خدا را یاری کنید خداوند شما را یاری می کند.(سوره محمد آیه 7) بخلاف یک فرد بی ایمان که وقتی از راههای مادی به نتیجه نمی رسد ، خود را بی پناهی میبیند که دیگر هیچ راهی برای رفتن در پیش ندارد و هیچ روزنهء امیدی برایش نیست.


خوش بینی به پایان زندگی دنیایی: 

یک مؤمن زندگی را پوچ و بی هدف نمی داند و باور دارد که برای رسیدن به سعادت و خوشبختی جهان آخرت باید تلاش کند، پس نیکوکاری و فداکاری و ایثار را بیهوده نمی داند بلکه مطمئن است که کوچکترین کارهایش هم بی نتیجه نخواهد ماند. او هیچ وقت از مرگ هم نمی ترسد زیرا میداند که مرگ نابودی نیست، بلکه منتقل شدن از این دنیا به دنیای دیگر است. اما یک کافر، به پایان زندگی خوشبین نیست و مرگ را نابودی کامل می داند و به این نتیجه می رسد که تمام حاصل زندگی اش با مرگ پایان می یابد به همین خاطر وقتی به پایان زندگی فکر می کند، دچار ترس و اضطراب و افسردگی میشود.


شناخت وظیفه:

انسان همیشه با مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی، فردی و اخلاقی و... روبرو می شود. یک مومن که به خدا و دین خدا اطمینان دارد، بدون هیچ سردرگمی و شکی و با میل و رغبت فراوان، وظیفه خود را از دین خداوند، که برنامه زندگی مسلمانان است می گیرد و با شوق و پشتکار فراوان به آن عمل می کند و درباره نتیجه آن هیچ اضطراب و نگرانی ندارد. 

اما یک کافر، حتی اگر بتواند با محاسبه و تحلیل و دقت زیاد تصمیمی هم بگیرد، بازهم دچار اضطراب و نگرانی خواهد بود که مبادا در محاسبات خود دچار اشتباه شده باشد چون عقل و علم بشر اکثراً احتمال اشتباه کردن را دارد.


آرامش:

 یک فرد با ایمان چون اعتقاد دارد که خداوند همیشه به حال وی مطّلع است و هیچوقت او را فراموش نمی کند و همیشه لطف و رحمتش را شامل بندگانش می کند، در سخت ترین لحظه های زندگی هم خود را زیر چتر مهربانی خدای خود می داند و در ارامش است و دلش با خدا انس دارد (عین ارامش امام خمینی(رحمة الله علیه) توی حساسترین شرایط)

اما یک فرد بی ایمان که فقط به اسباب مادی تکیه دارد، در رویارویی با مشکلات دچار اضطراب و نگرانی و وحشت خواهد بود.


صبر و استقامت:

 انسان مؤمن برنامه زندگی خود را از خداوند گرفته و به درست بودن آن ایمان دارد، پس با صبر و استقامت و پشتکار به آن عمل می کند و در صورت بوجود آمدن مشکلی در برابر آن صبر می کند زیرا می داند که هیچ کار و اتفاقی از خداوند پوشیده نیست، پس خود را در پناه خداوند می داند و ایمان دارد که مشکلاتش به یاری خداوند حل می شود و اگر مشکلی حل شدنی نباشد، خداوند جزا و اجر آن را به بنده صابرش خواهد داد. (مثل صبر باایمان ها توی بیماری و درد)


سلامت جسم و روح:

بر ارتباط شدید جسم و روح در دین تأکید فراوان شده و علم بشر هم به این نتیجه رسیده که سلامت یا بیماری روح تأثیر فراوانی بر جسم می گذارد، انسان مؤمن هم که روحی قوی و صبور و امیدوار و آرام دارد، جسمش هم مانند روحش سالم و آرام است( مثل جریان عمل چشم آیة الله خوانساری که بدون بیهوشی انجام شد)

 در زمان بیماری و بروز مشکلات جسمانی هم این افراد به علت ایمان به قدرت مطلق خداوند با سرعت بیشتری به سمت سلامت در حرکت هستند.

 ضمن اینکه افراد مؤمن به علت عمل به دستورات و باید و نبایدهای خداوند، از انجام کارهای حرام که همه برای بدن ضرر دارند خودداری می کنند (محرماتی مثل خوردن مشروبات الکلی) و به واجبات و مستحبات هم که باعث حفظ سلامت انسان میشود عمل می کنند(مثل روزه گرفتن و دست کشیدن از غذا قبل سیری کامل و...) در نتیجه نسبت به یک بی ایمان که خود را در انجام هر کاری آزاد می بیند، از سلامتی بیشتری برخوردار هستند.


حالا با دونستن این فایده های خداشناسی و ایمان، که جزو کوچکترین پاداش های اونهاست، باز هم خداشناسی و ایمان حلوای نسیه است؟ یا نقد ترین و زلال ترین عسل ؟!

 ضمناً می فهمیم که درمان خیلی از دردها و مشکلاتمون هم توی خداشناسی و ایمان به خداست.
(این مطلب برداشت و خلاصه ای از کتاب خداشناسی، اثر آیةالله ابراهیم امینی است)

[ چهارشنبه 1 شهریور 1391 ] [ 04:32 ب.ظ ] [ محمدرضا هراتی نیا ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
كانون شهدای فرزق

از عشق تو گفتیم و نمک گیر شدیم تا ساحل چشمان تو تکثیر شدیم گفتند غروب جمعه خواهی آمد آنقدر نیامدی که ما پیر شدیم

اگر با آمدن آفتاب از خواب بیدار شویم نمازمان قضاست!

خدا کند که رضایم فقط رضای تو باشد/هوای نفس نباشدهمه هوای تو باشد/خدا کند رهت افتد به منظر چشمم/که سجده گاه نمازم به جای پای تو باشد
نظر سنجی
آیا مطالب وبلاگ برای شما مفید بوده است؟



آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب

IranSkin go Up
آی پی شما :
Online User
ایران رمان